ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ. Η φονική μάχη στο ύψωμα Αγίου Αθανασίου στο Βουλιαράτι Αργυροκάστρου την 1η Δεκεμβρίου 1940

ΣΑΝ  ΣΗΜΕΡΑ. Η φονική μάχη στο ύψωμα Αγίου Αθανασίου στο Βουλιαράτι Αργυροκάστρου την 1^η Δεκεμβρίου 1940

Πάνω από το χωριό Βουλιαράτι Αργυροκάστρου υψώνεται μια ράχη στην κορυφή της οποίας σχηματίζεται πλάτωμα με ερείπια παλαιού μοναστηριού.

Το ύψωμα Αγίου Αθανασίου στο Βουλιαράτι

 Ανάμεσα στα ερείπια είναι και η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου. Για το λόγο αυτό ονομάστηκε ύψωμα Αγίου Αθανασίου. Οι ντόπιοι το λένε Προσήλιο.

Η εκλησία Αγιος Αθανάσιος στο ύψωμα

Την περίοδο του Ελληνοϊταλικού πολέμου το ύψωμα αυτό ήταν θέση στρατηγική  γιατί ήλεγχε την κοιλάδα της Δρόπολης απ’όλες τις κατευθύνσεις, καθώς και τον αυτοκινητόδρομο που την διασχίζει.

Από το δρόμο αυτό περνούσε η κύρια δύναμη του Ιταλικού στρατού  που οπισθοχωρούσε και κατευθυνόταν προς Τεπελένι.

Την 1^η Δεκεμβρίου 1940 ημέρα Κυριακή το χιόνι είχε σκεπάσει το ύψωμα αυτό και ένα τμήμα του ιταλικού στρατού που οπισθοχωρούσε το κατέλαβε. Επεδίωκε την επιβράδυνση της προέλασης των ελληνικών δυνάμεων. Το προηγούμενο βράδυ το 6^ο Σύνταγμα Πεζικού (Κορίνθου) που ανήκε στην ΙΙΙ Μεραρχία με διοικητή τον υποστράτηγο Γεώργιο Μπάκο  είχε φθάσει στο Βουλιαράτι.

Ο Διοικητής της ΙΙΙ Μεραρχίας εγκαταστάθηκε στο σπίτι του Βαγγέλη Ζάρου και από εκεί  οργάνωσε τις  επιθετικές επιχειρήσεις κατά των οπισθοχωρούντων Ιταλών.

Το σπίτι που εγκαταστάθηκε το στρατηγείο, ιδιοκτησίας τότε Βαγγέλη Ζάρου

Το 6^ο Σύνταγμα είχε αναχωρήσει στις 9 Νοεμβρίου 1940 από την Κόρινθο ατμοπλοϊκώς για το Μεσολόγγι και εκείθεν σιδηροδρομικώς προωθήθηκε στο Αγρίνιο. Από εκεί οδικώς δια νυκτερινών πορειών και κάτω από δυσμενείς καιρικές συνθήκες έφθασε στο μέτωπο στις 28/11/40.

Ρίχτηκε αμέσως στη μάχη και σάρωσε τις πρώτες ημέρες τις εστίες αντίστασης των ιταλών στις πλαγιές των βορειοηπειρώτικων χωριών Κραά και Βοδίνο και την 1^η Δεκεμβρίου κατέλαβε τα υψώματα Βουλιαρατίου.

Με το χάραμα άρχισε η μάχη για την εκτόπιση των Ιταλών. Η μάχη σκληρή και συνάμα φονική. Οι Ιταλοί κρυμμένοι πίσω από ερείπια αμύνονταν σθεναρά. Τα βλήματα των πυροβόλων τρυπούσαν το απλωμένο κολλαριστό σεντόνι, (το χιόνι) που κάλυπτε το ύψωμα του Αγίου Αθανασίου. Η Ελληνική ανδρεία και ο πατριωτισμός υπερίσχυσαν. Οι Ιταλοί δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν την ορμή του Ελληνικού στρατού και υποχώρησαν με βαριές απώλειες.

Οι απώλειες του Ελληνικού στρατού στη μάχη αυτή όπως προκύπτει από έγγραφα που έχουμε στη διάθεσή μας ήταν 15 νεκροί  και 150 τραυματίες.

 Εκτός από τις παραπάνω απώλειες στα υψώματα του Βουλιαρατίου άφησαν την τελευταία τους πνοή και οι:

1.Στρ. Αικατερίνης Γεώργιος του Δημητρίου από το Λουτράκι την 1/12/40.
2.Στρ.Κακλιαμάνης Αθανάσιος του Δημητρίου από Δρυμώνα Τριχωνίδας την 4/12/40.

3.Στρ. Σκόκος Παντελής του Νικολάου από την Αθήνα την 3/12/40.

4.Στρ. Σπηλιόπουλος Γεώργιος του Παναγιώτου από το Λαγοβούνι Καλαβρύτων.

5.Στρ. Μιχαλόπουλος Θεόδωρος του Παναγιώτου από το Συγούνι Καλαβρύτων την 3/12/40.

6.Στρ. Μπουζιώτης Γρηγόριος του Λεωνίδα από Σκοτάνη Καλαβρύτων την 1/12/40.

7.Στρ. Κωτσιάκος Δημήτριος του Κων/νου από Μπάσι Κορινθίας την 5/12/40.

Από την πλευρά των Ιταλών οι απώλειες ήταν υπέρτερες.

 ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΕΣΟΝΤΩΝ ΣΤΟ ΥΨΩΜΑ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

 

Στρ.Αικατερίνης Γεώργιος

Ανθγός Βασ.Τσαντίλης

Στρ.Θεοφάνης Τομαράς

Στρ.Δημήτριος Χατζής

 

Μνήμη πεσόντων του'40 από το Κακούρι Αρκαδίας

Μνήμη πεσόντων του'40 από το Κακούρι Αρκαδίας

Στον Ελληνο-ιταλικό πόλεμο, το Κακούρι Αρκαδίας εκτός από τον Δημήτρη Σταματόπουλο που μνημονεύσαμε στην προηγούμενη ανάρτηση, θρήνησε άλλα δύο παιδιά του, τον Αθανάσιο Κων/νου Μπρότση και τον Ιωάννη Κων/νου Ρόκα. Εμειναν και οι δύο για πάντα στη γειτονική χώρα την Αλβανία.

Ο Αθανάσιος Κων/νου Μπρότσης γεννήθηκε το 1910. Ο πόλεμος τον βρήκε στο χωριό Πικέρνι Αρκαδίας που υπηρετούσε ως δάσκαλος. Παράτησε τους μαθητές του και τα μολύβια και έτρεξε στο μέτωπο να πολεμήσει για την πατρίδα. Υπηρέτησε ως δεκανέας στο 2ο Σύνταγμα Πεζικού.

Την πρώτη ημέρα της εαρινής επίθεσης (9/3/41) η εχθρική σφαίρα τον βρήκε στο κεφάλι και τον τραυμάτισε σοβαρά. Ο συμπατριώτης και συμπολεμιστής του Γεώργιος Σταθούλης, του πρόσφερε τις πρώτες βοήθειες. Μεταφέρθηκε στο Β1 Πεδινό χειρουργείο που λειτουργούσε στο χωριό Κοσίνα της Πρεμετής. Τι σύμπτωση; Την ίδια ημέρα τραυματίστηκε και μεταφέρθηκε στο ίδιο νοσοκομείο ο άλλος συμπατριώτης του ο Δημήτρης Σταματόπουλος, που αναφέραμε παραπάνω.

Ο Αθανάσιος Μπρότσης υπέκυψε στα τραύματά του στις 15 Μαρτίου 1941 και από τότε αναπαύεται στα χώματα της Κοσίνας.

Μετά από 72 χρόνια, στις 27 Οκτωβρίου 2012, ο συμπατριώτης του Ιωάννης Δημ. Σταματόπουλος επισκέφθηκε τον τόπο τιμής και προσκύνησε τα χώματα της Κοσίνας που κρατάει σφιχτά στα σπλάχνα της, τους δύο Κακουραίους μαχητές του'40.

Ο Ιωάννης Κων/νου Ρόκας γεννήθηκε το 1913. Οταν εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις γύρισε στο χωριό του και δημιούργησε οικογένεια. Απόκτησε το μοναχογιό του Κωνσταντίνο.

Οταν κηρύχτηκε ο πόλεμος έτρεξε και αυτός στο μέτωπο και υπηρέτησε ως δεκανέας στο 51ο Σύνταγμα Πεζικού.

Στο ύψωμα Σπι Καμαράτε (ΝΑ του Μπούμπεσι) στις 9 Φεβρουαρίου 1941 άφησε την τελευταία του πνοή. Το μέρος αυτό βρίσκεται ανάμεσα  στο περιμάχητο ύψωμα 731 και την Κοσίνα.

Αιωνία τους η μνήμη.

Βρήκε μετά από 72 χρόνια στο μέτωπο τον τόπο που αναπαύεται ο πατέρας του

Βρήκε μετά από 72 χρόνια στο μέτωπο τον τόπο που αναπαύεται ο πατέρας του

Ο στρατιώτης Δημήτρης Σταματόπουλος  του Δημητρίου γεννήθηκε στο Κακούρι Αρκαδίας  το 1910 και ήταν ο μικρότερος γιος, από τα έξι παιδιά, της οικογένειας του Δημήτρη και της Γιωργίτσας Σταματόπουλου.

Η κήρυξη του πολέμου τον βρίσκει στο χωριό του νιόπαντρο. Ακούγοντας το σάλπισμα της πατρίδος παράτησε την οικογένεια και το βιός του και έτρεξε στο μέτωπο να πολεμήσει. Κατατάχτηκε στο 4^ο Σύνταγμα Πεζικού.

Στις αρχές Μαρτίου του 1941 πολεμώντας τον ιταλό εισβολέα στα βουνά του Τεπελενίου, τραυματίζεται σοβαρά. Μεταφέρεται στο Β1 Πεδινό χειρουργείο που λειτουργούσε τότε στο χωριό Κοσίνα της Πρεμετής.

Το κτίριο στο οποίο λειτούργησε το Β1 πεδινό χειρουργείο

Τα τραύματά του ήταν σοβαρά και την επομένη (10/3/41) κατέληξε. Σύμφωνα με μαρτυρίες τον έθαψαν στην Κοσίνα στον περίβολο της ιστορικής εκκλησίας του 12ου αιώνα, της Παναγίας.

Στις 27 Οκτωβρίου 2012 ο γιός του Γιάννης συμμετέχοντας στην προσκηνυματική εκδρομή που οργανώσαμε, επισκέφθηκε τον τόπο τιμής. Του υποδείξαμε τον τόπο που πιθανόν είναι θαμμένος ο πατέρας του μαζί με άλλους συμπολεμιστές του, προσκύνησε, πήρε χώμα και συγκινημένος μας είπε τα εξής: «Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που βρίσκομαι στο χώρο που άφησε την τελευταία του πνοή ο πατέρας μου. Θεέ μου σε ευχαριστώ.»

Δείτε και απόσπασμα από σχετικό βίντεο

Αντίκρισε τον τάφο του θείου του μετά από 72 χρόνια

Αντίκρισε τον τάφο του θείου του μετά από 72 χρόνια

Με λαμπρότητα και συγκίνηση έγιναν στις 28/10/2012 οι εκδηλώσεις για την επέτειο του ΟΧΙ στο χωριό Βουλιαράτι Αργυροκάστρου, εκεί όπου βρίσκεται το μοναδικό στρατιωτικό νεκροταφείο, με αναγνωρισμένους πεσόντες μαχητές του 1940-41.

 Συγκινητικές ήταν οι στιγμές όταν ο Ευάγγελος Λουκατζίκος, ανεψιός του μαχητή του'40 λοχία Γεωργίου Παπά, αντίκρισε για πρώτη φορά μετά από 72 χρόνια, τον τάφο του θείου του.

 Φωτογραφία από το βιβλίο του Αγαθοκλή Παναγούλια

"ΟΣΟΙ ΔΕ ΓΥΡΙΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ"

Για 72 χρόνια αγνοούσε τον τόπο τιμής του θείου του και φέτος ο ιστορικός ερευνητής Αγαθοκλής Παναγούλιας (που εντόπισε τον τάφο του πριν από 12 χρόνια), τον βρήκε και τον συνόδεψε στον τόπο τιμής.

Η πρώτη επίσκεψη στον τάφο του θείου του  μετά από 72 χρόνια

όπου απελευθερώνει κρυμμένα συναισθήματα 7 ολόκληρων δεκαετιών.

Το μεταλλικό κιβώτιο -οστεοφυλάκιο του λοχία Γεωργίου Παπά σκεπασμένο με την Ελληνική σημαία

Αφιέρωμα σε εκείνους που δεν γύρισαν από το μέτωπο

‎28 Οκτωβρίου 1940.
Ημέρα μνήμης και τιμής για εκείνους που άφησαν την τελευταία τους πνοή στα βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας πολεμώντας για την τιμή και την ακεραιότητα της πατρίδας.
Οι περισσότεροι έμεινα για πάντα εκτός των συνόρων και κανείς
δε γνωρίζει που βρίσκονται.
Αυτοί που φιλοξενούνται στο στρατιωτικό κοιμητήριο του Βουλιαρατίου Αργυροκάστρου ήταν οι "πιο τυχεροί" γιατί εκτός από το γεγονός ότι τους τίμησαν οι κάτοικοι του χωριού, βρήκαν και τους συγγενείς τους μετά από 62 χρόνια οι οποίοι τους επισκέπτονται τακτικά.
Σε αυτούς είναι αφιερωμένη η εκπομπή του καναλιού της Βουλής που θα δείτε την Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2012 στις 7 μμ.

Στιγμιότυπα από την πρώτη επίσκεψη συγγενών μετά από 62 χρόνια

Πεσόντες του'40, η πρώτη επίσκεψη συγγενών μετά από 71 χρόνια

Ο εικονιζόμενος στη διπλανή φωτογραφία είναι ο λοχίας μαχητής του'40 ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΣ του ΙΩΑΝΝΟΥ που γεννήθηκε στα Ιωάννινα.

Τραυματίστηκε στο μέτωπο και μεταφέρθηκε για νοσηλεία στο Σ1 Πεδινό χειρουργείο που λειτουργούσε τότε στο χωριό Βουλιαράτι Αργυροκάστρου.

Εκεί άφησε την τελευταία του πνοή στις 28 Ιανουαρίου 1941.

Η Βουλιαρατινή γη 71 χρόνια τον κρατάει σφιχτά στα σπλάχνα της και φέτος ανήμερα στις 28 Οκτωβρίου θα δεχτεί την πρώτη επίσκεψη από τους συγγενείς του. 

Αλλη μια κοπιαστική έρευνά μου για τους συγγενείς του, που είχε θετικό αποτέλεσμα.

72η επέτειος του ΟΧΙ -Προσκήνυμα στο Βουλιαράτι

Πλησιάζει η 28η Οκτωβρίου και το Βουλιαράτι Αργυροκάστρου θα φορέσει για άλλη μια φορά τα γιορτινά του για να υποδεχτεί τους συγγενείς των πεσόντων και άλλους  προσκηνυτές από την Ελλάδα.

Θα συμμετάσχουν όλοι αυτοί στον καθιερωμένο εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου που γίνεται εδώ και 13 χρόνια στο στρατιωτικό κοιμητήριο  που βρίσκεται στο χωριό αυτό.

Είναι το μοναδικό στρατιωτικό κοιμητήριο στην Αλβανία με αναγνωρισμένους πεσόντες και φιλοξενεί 59 μαχητές του'40 (με ατομικούς τάφους) και πάνω από 200 ανώνυμους στα οστεοφυλάκια.

Στη φετινή γιορτή θα παραβρεθεί και ένας συγγενής πεσόντος που θα αντικρίσει για πρώτη φορά τον τόπο που αναπαύεται ο θείος του.

Επίσης θα παραβρεθεί για πρώτη φορά μετά από 72 χρόνια υπερήλικας μαχητής του'40, ο οποίος τον καιρό του πολέμου φιλοξενήθηκε αρκετό καιρό στο Βουλιαράτι.

Για να γνωρίσουν οι νεότεροι  και οι επισκέπτες την προσφορά του χωριού στον πόλεμο του'40 αλλά και τον αξιοθαύμαστο τρόπο διατήρησης του κοιμητηρίου πεσόντων τους παραπέμπω σε προηγούμενη ανάρτηση στο ιστολόγιό μου.
Κάνετε κλίκ επάνω στον σύνδεσμο που ακολουθεί:

Https://Agpanag.blogspot.com/2011/10/40.html